Havo ifloslanishining asosiy omillaridan biri bo‘lgan muallaq moddalarning inson sog‘lig‘iga salbiy ta’siri so‘nggi 30 yil davomida keng ilmiy e’tiborni tortdi. Ayniqsa, 2.5 mikrometrdan kichik bo‘lgan zarrachalar (PM2.5) nafas yo‘llari orqali chuqur kirib, nafas olish va yurak-qon tomir kasalliklari, surunkali yallig‘lanish, va saraton kabi jiddiy kasalliklarning rivojlanishiga sabab bo‘lishi ko‘rsatildi [1]. Shu bois, PM ning toksik xususiyatlarini faqat massa konsentratsiyasi bilan emas, balki ularning kimyoviy tarkibi, reaktiv kislorod turlarini hosil qilish qobiliyati (oksidlovchi potensial) va biologik ta’sirini hisobga olgan holda baholash zarur bo‘lib qolmoqda.